نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 . استادیار گروه آموزش زبان انگلیسی، دانشگاه فرهنگیان، اهواز
2 استاد، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز
چکیده
هدف:هدف اصلی پژوهش حاضر مقایسه تشخیص بدرفتاریهای پژوهشی در میان اعضاء هیات علمی بود.
روششناسی: برای نیل به این هدف از طرح توصیفی از نوع علی - مقایسهای استفاده شد. جامعه پژوهش حاضر اعضای هیات علمی دانشگاه شهید چمران اهواز بودند. نمونهای متشکل از 283 نفر بهصورت داوطلبانه در پژوهش شرکت نموده و مقیاس بدرفتاری های پژوهشی (RMS) را تکمیل کردند.
یافتهها: نتایج نشان داد اعضاء هیات علمی که در دوره تحصیل یا خدمت خود آموزشهایی در زمینه بدرفتاریهای پژوهشی دریافت کردهاند در مقایسه با همکاران خود که چنین آموزشهایی را تجربه نکردهاند، عملکرد قویتری دارند. به علاوه، مشخص شد از لحاظ تشخیص بدرفتاریهای پژوهشی بین اعضاء هیات علمی رشتههای علوم انسانی و غیر علوم انسانی تفاوت معناداری وجود ندارد. همچنین نشان داده شد اعضاء هیات علمی با مرتبه استادیار و دانشیار در مقایسه با اعضاء هیات علمی با مرتبه استاد به طور معناداری عملکرد قویتری در تشخیص بد رفتاری پژوهشی دارند.
بحث و نتیجهگیری: یافته اول پژوهش بیانگر اهمیت نهادینهسازی آموزشهای اخلاقی و استمرار آنها است. نبود تفاوت معنادار میان رشتههای مختلف حاکی از آن است که آگاهی اخلاقی در پژوهش، بیش از آنکه وابسته به زمینه تخصصی باشد، تحت تأثیر تجربه و آموزش قرار دارد. آخرین یافته نیز میتواند نشاندهنده حساسیت بیشتر استادیاران و دانشیاران نسبت به اصول اخلاقی یا بهروزتر بودن آنها در مواجهه با مسائل نوظهور پژوهشی باشد.
اصالت و ارزش: این مطالعه با رویکرد مقایسهای، به تحلیل توان تشخیص بدرفتاریهای پژوهشی و عوامل مؤثر بر آن در بین اعضاء هیات علمی پرداخته است.
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
What University Professors Know about Research Misconduct? A Causal- Comparative Study
نویسندگان [English]
- Azimeh Takrimi 1
- Reza Khojasteh Mehr 2
1 Assistant Professor, Department of English Language Teaching, Farhangian University, Ahvaz,Iran
2 Professor, Department of Counseling, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Shahid Chamran University of Ahvaz, Ahvaz, Iran.
چکیده [English]
Purpose: One of the major challenges undermining the scientific credibility of universities and the validity of research findings is the growing prevalence of research misconduct . The main purpose of the present study was to assess and compare the university professors’ awareness of research misconduct.
Methodology: A descriptive causal-comparative research design was utilized. The study population consisted of all faculty members at Shahid Chamran University of Ahvaz. A sample of 275 assistant –to- full professors participated in the study and completed the Research Misconduct Scale (RMS).
Findings: Results showed that faculty members with training in academic integrity performed considerably better in identifying research misconduct compared to their colleagues without such training. There was no significant difference between faculty members in various disciplines (Humanities and non-Humanities) in terms of their ability to identify research misconduct. Analyses also revealed that assistant and associate professors outperformed full professors in this regard.
Discussion and Conclusion: The importance of institutionalizing training in research integrity in academic settings is noted. Lack of a significant difference among disciplines suggests that ethical awareness in research is influenced more by experience and education than by disciplinary fields. The findings highlighted greater sensitivity or more up-to-date awareness of assistant and associate professors toward research misconduct.
Value: This study examined and compared the faculty members’ ability to identify research misconduct. The use of a scenario-based tool (RMS) enhanced the validity of the results and allowed for a more realistic assessment of the participants’ knowledge of research misconduct.
کلیدواژهها [English]
- Keywords: Research misconduct
- scientific honesty
- research integrity
)